நயினை மண்ணின் நறுமணத்தால்
நெஞ்சம் நிறைந்த நன்மகனே,
தூரம் சென்றும் தாய்மண் மறவா
தூய உள்ளம் கொண்டவனே.
கனட வாழ்வில் கரை கண்டாலும்
கண்கள் தேடும் தீவுமலை,
பிறந்த மண்ணின் பசி தீர்க்க
பிராணனையே வைத்தவனே.
துடுப்பின் வேகமும் திட மனமும்
துணிவின் சின்னம் ஆனவனே,
விளையாட்டில் போல வாழ்விலும்
வெற்றியின் பாதை காட்டினையே.
இரட்டங்காலி முருகன் முன்னே
இணைந்து நின்ற ஊர்மக்களோடு,
தன் உழைப்பும் பெருநியோடும்
தெய்வ இல்லம் எழுப்பினையே.
கல்லில் அல்ல – கண்ணீரில் அல்ல
கருணை வைத்து கட்டியதே,
ஆலயமாய் அல்ல – ஆன்மா பல
அடைவதற்கோர் பாதையதே.
கும்பம் நீரால் கனிந்து நின்று
குரவையோடு திருவிழா,
வருடம் தோறும் இறைமகிழ்வு
வளரச் செய்த வரப்பிரசாதா.
உடல் மறைந்தும் உழைப்பு நிற்க
உயிராய் நீங்கி ஒளிர்கிறாய்,
மணி ஓசையில், மக்கள் நினைவில்
முருகனோடு வாழ்கிறாய்.
ஒரு ஆண்டு போயும் உன் சேவை
ஒலியாய் இன்னும் ஒலிக்குதே,
நயினை மண்ணும் நன்றியுடன்
நாமம் சொல்லி வணங்குதே.
முருகா உன் திருவடியில்
மகன் இதழ் சேர்த்தருளும்,
சேவை வாழ்வு செய்த ஆன்மா
சாந்தி பெற்று திகழ அருளும்.
அமரரே… உறவே!
நயினாதீவு மண்
உங்களை மறக்காது.
உங்கள் பணிகள்
எந்நாளும் வழிகாட்டும்.
ஓம் சாந்தி சாந்தி…
