தைப்பொங்கல்

தமிழ் மக்கள் கொண்டாடும் பண்டிகைகளுள் மிகச் சிறந்து விளங்குவது தைப்பொங்கற் பண்டிகையாகும். பண்டிகைகள் ஒரு இனத்தின் கலாச்சார மேம்பாட்டைப் புலப்படுத்துவன, அவற்றைப் பேணிக் காப்பன என்றும் கூறலாம். அவற்றில் ஒரு சமுக நோக்கு இருப்பதையும் நாம் உணர்ந்துகொள்ள முடிகிறது.

பொங்கற் பண்டிகை உழவர் திருநாள் என்றும் போற்றப்படுகிறது. அறுவடைத் திருநாள் என்றும் இதனைக் கூறுவர். உழைப்பின் உயர்வை எடுத்துக் காட்டும் திருநாளாகவும் இது விளங்குகிறது. தைமாதம் முதலாந்தேதி பொங்கற் பண்டிகை நாளாகும். இதனை உத்தராயண புண்ணியகாலத் தொடக்க நாளாகவும் கொள்வர். இத்தினத்தில் மகர ராசியிற் சூரியன் பிரவேசிப்பதால் மகரசங்கிராந்தி புண்ணிய தினமாகவும் இது கொள்ளப்படுகிறது.

அறிவுக்கு மட்டும் உயர்வளிக்கும் தினங்களாக நவராத்திரி போன்றவை விளங்குகின்றன. அறிவு மாத்திரம் மனித வாழ்வை நிறைவு செய்து விடாது. தேவைகள் யாவும் நிறைவு பெற வேண்டும். தேவைகளை நிறைவேற்ற உழைப்புத் தேவை. அவ்வுழைப்பின் உயர்வை எடுத்துக்காட்டும் பண்டிகையாகவும் பொங்கற் பண்டிகை அமைகிறது. தேவைகளுள் அடிப்படையான தேவைகள் - உணவு, உடை, உறைவிடம் என்பர். அவற்றில் எல்லாம் தலையாயதும், அதி அத்தியாவசியமுமானதும் உணவுத் தேவையேயாகும். அவ்வுணவை உற்பத்தி செய்யும் உழவர் திருநாளாக - உழைப்பின் திருநாளாக - இப்பண்டிகை போற்றப்படுவது மிகப் பொருத்தமேயாகும்.

"மக்கள் யாக்கை உணவின் பிண்டம்" என்கிறது மணிமேகலை. "உண்டி கொடுத்தோர் உயிர் கொடுத்தோரே" எனவருமடியும் இங்கு நோக்கத்தக்கது. "தனி ஒருவனுக்கு உணவில்லை எனில் சகத்தினை அழித்திடுவோம்" என்கிறார் பாரதியார். இதனாலேயே "உழுவார் உலகத்தார்க்கு ஆணி / அச்சாணி" என்கிறார் வள்ளுவர். வள்ளுவருக்கும் காலத்தால் முந்திய புற நானுற்றுப் புலவர் ஒருவர் அரசனுக்கு அறிவுரை கூறும் போது
"பகடு புறந்தருநர் பாரம் ஓம்பிக்
குடி புறந்தருகுவை ஆயின்நின்
அடி புறந்தருவர் அடங்காதோரே"
என்கின்றார்.

பகடு - எருது. உழுகின்ற பகடுகளைக் கொண்ட உழவர் நலனில் கருத்தூன்று அவர்களது வசதிகளைப் பெருக்கு. நாட்டின் உணவு தன்னிறைவு கண்டால் உனது பகைவர்களும் உனக்கு மண்டியிடுவர் என்கின்றார். உழவுத் தொழிலின் உயர்வை இக் கூற்றுக்கள் எடுத்துரைக்கின்றன.

நிலமும், விதையும், மாடும் மட்டும் இருந்துவிட்டால் விவசாயம் செய்து விட முடியுமா? நீரும் வெயிலும் இன்றியமையாதன பயிர்வளர்சிக்கு. அந்த நீரைத் தருவது மழை. ஆனால் அந்த மழையைத் தருவது யார்? ஆறு, குளம், கடல் போன்ற நீர் நிலைகளிலுள்ள நீரை ஆவியாக்கி மேலேளச் செய்து அங்கிருந்து மழையாகப் பெய்யச் செய்து வளம் தருபவன் சூரியனே. இதனை உணர்ந்த மக்கள் அச் சூரியதேவனுக்கு நன்றிக்கடன் செலுத்தும் நாளாகப் பொங்கலிட்டு வழிபாடு செய்யும் நாளாக இப்பொங்கற் பண்டிகையைக் கொண்டாடுகின்றார்கள்.

"நன்றி மறப்பது நன்றன்று" என்றும்,
"எந்நன்றி கொன்றார்க்கு...உய்வுண்டாம் உய்வில்லைச்
செய்ந்நன்றி கொன்ற மகற்கு"

என்றும் கூறும் வள்ளுவர் வாக்கைத் தம்முடைய வாழ்க்கை நெறியாகக் கடைப்பிடித் தொழுகும் தமிழ் மக்கள் தமது உழவுத் தொழிலுக்கு உதவிபுரிவதோடு உரமும் உதவும் மாடுகளுக்கும் தைப்பொங்கலுக்கு மறுநாள் பொங்கலிட்டு வழிபட்டு மகிழ்வதைக் காண்கின்றோம். சூரியதேவனுக்கு முதலிடமும், மாடுகளுக்கு இரண்டாம் இடமும் கொடுத்து அடுத்துவரும் இருநாட்களில் தைப்பொங்கலும் மாட்டுப்பொங்கலும் கொண்டாடப்படுவது இப்பண்டிகைகள் நன்றிக்கடனாகவே கொண்டாடப்படுவதை மேலும் வலியுறுத்துகின்றன, ஆடிப்பிறப்பு விதைப்புக்கால தொடக்க காலமாகவும், தைப்பொங்கல் அறுவடையின் இறுதிக்காலமாகவும் அமைவதை நாம் அவதானிக்கலாம். அதனால் அறுவடைசெய்து தாமடைந்த பயனை அப்பயனை அடைய உதவிய சூரியனுக்கும் மாடுகளுக்கும் முதலில் நன்றியாகச் செலுத்தி தாம் அனுபவிக்கத் தொடங்கும் பண்பையும் நாம் கண்டு களிக்கலாம்.

சூரியன் கடகக்கோட்டிலிருந்து மகரக் கோட்டுக்குச் செல்ல ஆறு மாதகாலம் எடுக்கின்றது, இதனைத் தெற்கு நோக்கிச் செல்லும் காலமாதலின் தட்சண்ய புண்ணிய காலம் என்பர். பின்னர் மகரக்கோட்டிலி ருந்து வடக்கு நோக்கிச் செல்லும் ஆறு மாதகாலத்தை உத்தராயண காலம் என்பர். இந்நிகழ்வு பூமி தனது அச்சில் இருந்து இருபத்துமூன்றரைப் பாகை சரிவாகச் சுற்றுவதால் ஏற்படுவதாகும் இவ்விரு காலங்களையும் அதாவது எமது ஒருவருட காலத்தை தேவர்க்குரிய ஒரு நாளாகக் கணிப்பர். .உத்தராய காலமாகிய ஆறு மாதங்களும் ஒரு பகலாகவும், தட்சணாயண காலமாகிய ஆறுமாதங்களும் ஒரு இரவாகவும் கொள்ளப்படும். இரவை ஆறு சாமமாகக் கணிப்பின் ஒரு சாமம் என்பது இரண்டு மணித்தியாலங்கள் கொண்டதாகும். அவ்வாறு கணிப்பின் இரவின் இறுதிச் சமமாகிய வைகறைக் காலம் மார்கழி மாதமாகும். அடுத்து வரும் தைமாதம் உத்தராயணப்பகலின் உதய காலமாகும். அதனாலேயே தைமாதப்பிறப்பு வழிபாட்டுற் குரியதென்பது சமயம் கூறும் கருத்தாகும்.

விளைந்த புது நெல்லைக் குத்தியெடுத்த புத்தரிசியைக் கொண்டே பொங்கலிடவேண்டும் என்பது சம்பிரதாயம். ஆனால் இன்று நகரங்களில் வசிப்போர்க்கு இது சாத்தியமான தொன்றல்ல. எனினும் யாவரும் பொங்கற் பண்டிகையைக் கொண்டாடுகின்றார்கள். கரும்பு, மஞ்சள், இஞ்சி போன்று தாம் பயிரிட்டவற்றையும் பிடுங்கி மண் கழுவித் தூய்மை செய்து கொத்தாக வைத்துப் படையலுடன் வழிபடுவதும் நடைமுறையில் இருந்து வந்தது. இவ்வழக்கம் சிறிது சிறிதாகக் குறைந்து வருவதை நாம் இப்பொழுது அவதானிக்கலாம். எனினும் பழவகைகளையும் கரும்பு, இஞ்சி போன்றவற்றையும் தேடி வாங்கிப் படைக்கும் வழக்கம் தொடர்ந்து வருகின்றது.

பழவகைகளுடன் நின்றுவிடாது பல்வேறுவகையான பலகாரவகைகளையும் செய்து படைப்பதும், உண்டுமகிழ்வதும், உறவினர் வீடுகளுக்கு அனுப்பிவைப்பதும், வருவோருக்கு வழங்கி மகிழ்வதும் இப்பண்டிகையைச் சமூக உணர்வோடு கூடிய ஒரு பண்டிகையாக இனம் காண வழிவகுக்கின்றது.

சமையக் கிரிகைகளிலும் பண்டிகைகளிலும் சுகாதாரம் முக்கிய இடத்தைப்பெறுவதையும் நாம் மறந்துவிடலாகாது. வீடுகளுக்கு வெள்ளையடித்தல், நிலங்களுக்குக் கழுவிப் பூச்சுக்களிடுதல், வளவினைக் கூட்டித் துப்பரவு செய்தல், கூட்டிய குப்பையை எரித்தோ, புதைத்தோ விடுதல், தெரு ஒழுங்கை யாகியவற்றையும் கூட்டித் துப்பரவு செய்தல், வளவு வேலிகளைப் புதிதாக அடைத்தல் போன்றன யாவும் வெறும் அழகிற்காக ஆற்றும் பணிகள் அன்று. புறத் தூய்மையின் அவசியத்தைப் பண்டிகையுடன் இணைந்த முன்னோரின் ஆழ்ந்த அறிவுக்கு அவை எடுத்துக் காட்டுக்களெனலாம்.

இப்பண்டிகைகள் பல்வேறு கலைகளையும் பயின்று கொள்ளவும் வாய்ப்பளிக்கின்றன. மெழுகுதல், கோலம் போடுதல், தோரணங்கள் செய்தல், நாற்றுதல் போன்றனவும், பலகாரவகைகளைக் கலை நுணுக்கங்களுடன் செய்யும் பயிற்சிகள் போன்றனவும் குறிப்பிடத்தக்கனவாகும்.

பெரியோரைப் போற்றி வாழும் நற்பண்பும் இப் பண்டிகை மூலம் மக்கள் பெறும் சிறந்த பண்பாகும். சூரிய வழிபாட்டுடன் நின்று விடாது அயலிலுள்ள ஆலயங்களுக்குச் சென்று வழிபாடாற்றுவர். அதன்பின்னர் தனது மதிப்பிற்குரிய பெரியார்களுடைய இல்லங்களுக்குச் செல்வதும், செல்லும்போது சுவையான தின்பண்டங்கள் கொண்டு செல்வதும், வணக்கத்துக்குரிய பெரியோர்களை வழிபடுவதும் வழக்கம். தாய் தந்தையர், மாமன் மாமியர், அண்ணன் அக்கா போன்ற உறவுமுறையினர், தத்தா பாட்டி போன்ற முதியோர், பலராலும் போற்றப்படும் பெரியோர்கள், தமது ஆசிரியர்கள் போன்றோரை வழிபாடுவதும் ஆசிபெறுவதும் இப்பண்டிகை மூலம் நாம் பெறும் நற்பழக்கங்களாகும். இதனாற் பணிவுடையவர்களாக வாழும் பண்பை எம்மையறியாமலே நாம் பெற்றுக் கொள்ளுகின்றோம். எமது பிற்கால சந்ததியாருக்கும் நாம் கொடுக்கும் ஒரு நல்ல பழக்கவழக்கப் பயிற்சியாகவும் இது அமைந்து விடுகிறது.

ஆக்கியவர் :வித்துவான் சி . குமாரசாமி
எழுத்துருவாக்கம் : Dr Sumathy Ilango

Posted on 01/01/13 & edited 04/04/15 @ ,